音波 の ブロッグ

.*.MERRY CHRISTMAS.*.

.*.TO.*.

.*.*.ALL READER.*.*.

เอ่อ.......

..................

.................................

ไม่รู้จะ up ทำไมเน่อ up แล้วไม่มีเรื่องจะคุยเนี่ยให้ตายสิ

ตอนนี้อากาศหนาวแล้วเนาะ ปีนี้เย็นกว่าคิดไว้เยอะมาก เหมือนกันเมื่อเจ็ดปีก่อนไม่มีผิด

เผลอ ๆ จะยิ่งมากกว่าด้วย (ใครจำได้เมื่อเจ็ดแปดปีก่อน อากาศไม่ธรรมดาจริง ๆ ตอนหน้าหนาว)

สุดท้ายลมหนาวก็พัดมาทักทายกับอีกครั้ง ปีใหม่นั้นผ่านเข้ามารวดเร็ว เผลอทำให้คิดว่า

วันเวลานั้นมันเดินเร็ว หรือตัวเราเองที่ทำให้มันเร็วขึ้น หรือสิ่งรอบตัวที่ทำให้เราต้องเร็วขึ้น

ตามมันไป ทั้งที่เราอยากจะหยุดวันเวลาสำคัญๆ ที่มีความสุขนั้นไว้ แต่มันช่างแสนยาก

เย็นที่จะทำให้มันหยุดอยู่ตรงนั้น มันอาจเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ....

แต่เราก็มีความสุขกับวัน ที่ผ่านไปเรื่อย ๆ ราวกับฟันเฟืองของเข็มนาฬิกา ที่เดินต่อไป

เรื่อย ๆ จนสิ้นอายุขัย......

ปีนี้ก็ไม่ได้ไปโบสถ์เหมือนเดิม เหมือนที่เคย เฮ่อ.... มัวแต่ไปซื้อของทำอาวุธเพื่อใช้ในงาน

คอส แล้วก็ไปสั่งตัดชุดที่ พาหุรัต ก็รีบบึ่งกลับมา คิดว่าจะไปร่วมพิธีช่วงเย็นทัน แต่ไหนได้

กลับมาก็สามทุ่มกว่าแล้ว ...Osoi ne.... เสียดายจริง ๆ ขอโทษอีกครั้งที่ปีนี้ไม่ได้ไป >x<

ไว้ปีหน้า ผมสัญญา ผมจะไปให้ได้ ^^

Christmas Short Story.... เรื่องสั้นในค่ำคืนสุดพิเศษ

To children in the world and everybody who have a dreams....

By : Otoha [BKNX]

ถุงเท้าสีแดงบนหัวเตียง....กล่องของขวัญสีสดใสที่ถูกห่อด้วยกระดาษห่อของขวัญสีสวย ประดับประดาด้วยริบบิ้นสีสันต่าง ๆ ....ต้นสนปลอมสีเขียวสดที่ถูกประดับด้วยกระดิ่ง และบอลสีสันต่าง ๆ ซึ่งสะท้อนกับแสงของเชิงเทียนที่ส่องมาจากโต๊ะกินข้าว ที่เรียงรายไปด้วยอาหารที่ยังคงอุ่นน่าทาน ควันจากความร้อนในอาหารบ่งบอกถึงความสดใหม่ของมัน เด็กน้อย ได้นอนมองสิ่งเหล่านั้นผ่านดวงตาคู่น้อยทั้งสอง แก้มทั้งสองเจือด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความสุขราวกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้านั้นเป็นดั่งจินตนาการอันแสนอบอุ่นมือทั้งสองข้างที่เล็กและบอบบาง ค่อย ๆ ก้มลงหยิบดาว ซึ่งเป็นยอดของต้นสนปลอมที่ถูกเรียกว่า"ต้นคริสมาสต์" แล้วหยิบมันไว้ด้วยมือซ้าย แล้วเด็กคนนั้นก็ใช้มือที่เหลือดึงปลายเสื้อของพ่อ ผู้ซึ่งหน้าตาเจือด้วยรอยยิ้มที่แฝงด้วยริ้วรอยของวัยบนใบหน้า

"พ่อ...พ่อ....อุ้มผมหน่อย อุ้มผมขึ้นสูงงง สูงงงง" เด็กน้อยคนนั้นร้องขอด้วยรอยยิ้ม

"หืม...ลูกจะทำอะไรหรอ" ชายผู้เป็นพ่อก้มหน้าลงมามองลูก ซึ่งตัวเล็กเพียงแค่เข่าของเขาเท่านั้น

"ผมจะติดดาวบนยอดต้นคริสต์มาสครับ!"เด็กน้อยยิ้มด้วยความใสซื่อ

"ฮะ ๆ..ได้สิ"เขาค่อย ๆ อุ้มเด็กน้อยขึ้นมาด้วยความทะนุถนอมโดยใช้มือทั้งสองรองตรงใต้แขนเอาไว้ แล้วค่อย ๆ ยกขึ้น

"เอ้า ฮึ้บบบ~" เด็กน้อยรู้สึกเป็นอิสระจากแรงโน้มถ่วง เมื่อถูกยกขึ้นโดยผู้เป็นพ่อพ่อยกเขาสูงขึ้นไปอีก จนเห็นยอดของต้นสนที่ยังไม่ถูกประดับประดาด้วยดาวที่อยู่ในมือ

"สักวัน...ลูกจะมองเห็นยอด โดยที่ไม่ต้องให้พ่ออุ้มอีก รู้ไหมครับ" พ่อยิ้มแล้วพูดขึ้น

"ทำไมหรอฮับพ่อ" เด็กน้อยถามด้วยความใคร่สงสัยตามประสาเด็ก

"อาจจะเข้าใจยากนิดนึงนะแต่คนเราน่ะ เมื่อโตขึ้น ก็จะสูงขึ้น มีความคิดมากขึ้น ทำอะไรได้มากขึ้นเข้าใจอะไรมากขึ้น และมองเห็นคุณค่าของสิ่งต่าง ๆ มากขึ้น" พ่อยิ้ม

"ฮะ..." เด็กน้อยทำตาแป๋วด้วยความไม่เข้าใจ

"โถ่...ลูกพ่อ สักวันลูกจะได้มองยอดของต้นสนนี้ ด้วยตัวของลูกเอง โดยที่ไม่มีพ่อ"

"ทำไมล่ะฮับ ผมมีพ่อ มีแม่ ก็ดีอยู่แล้วนิ่ครับ ทำไมต้องไม่มีพ่อด้วยล่ะครับ"

"ทุกสิ่งนั้น มีการเปลี่ยนแปลงทั้งนั้นแหละครับ ความฝันจะเป็นตัวทำให้เราไปถึงจุดหมายนั้นเหมือนกับการที่ลูกจะได้ประดับดาวบนยอดของต้นสนนี่ยังไงล่ะ"

"ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีฮับ"

"เวลาน่ะ..จะบอกลูกเอง แต่ตอนนี้ติดดาวซะสิ"

"ฮับพ่อ" เด็กน้อยค่อย ๆ เอื้อมมือไป โดยที่พ่อของเขาก็พยายามยื่นส่งเขาเข้าไปให้ใกล้ยอดกว่านี้อีกเด็กน้อยค่อย ๆ ใช้มือเล็ก ๆ ของเขาประดับดาวบนยอดไม้นั้น เมื่อดาวถูกประดับจนเรียบร้อยแล้ว รอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเด็กคนนั้น รวมถึงบนใบหน้าพ่อของเขาด้วย

พ่อค่อย ๆ วางลูกของเขาลงบนพื้นอย่างช้า ๆ แล้วลูบหัวของเขาอย่างเบา ๆ

"สักวัน ลูกจะเข้าใจเองล่ะ...ลูกพ่อ"รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยไมตรีนั้นยังคงไม่จางหายไป

"ฮับ ...." เด็กน้อยยิ้มด้วยใบหน้าอันใสซื่อและเปี่ยมด้วยความหวังและความสุข

"เอาล่ะ พ่อลูกสตูว์ครีมเนื้อวัวเสร็จแล้วนะจ๊ะ กินกันเลยไม๊ แม่จะได้ตักใส่ชามให้" ผู้เป็นแม่ซึ่งกำลังทำกับข้าวหอมฉุยไปทั่วบ้าน ตะโกนเรียกด้วยเสียงที่ดูมีไมตรี

"ค้าบบบบ~" ทั้งสองพ่อลูก พูดขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

....................................

เมื่อทั้งครอบครัว ได้ทานอาหารกันจนเสร็จแล้วก็มานั่งอยู่ใต้ต้นคริสต์มาสซึ่งถูกประดับด้วยบอลสีสวยและกระดิ่งที่พันไว้ด้วยสายรุ้งหลากสีทั้งสามคนนั้นนั่งอยู่บนพื้นห้องที่ถูกประดับด้วยพรมสีน้ำตาลแดงที่ดูเก่าแต่มีมนต์สะกด ด้วยลวดลายแบบฝรั่งเศส

"เฮ่อ หลับไปซะแล้ว เด็กคนนี้"พ่อพูดขึ้นขณะที่กำลังนั่งมองลูกของเขาด้วยรอยยิ้ม

"นั่นสินะคะแกเล่นซนมาทั้งวันแล้วนิ่...ฮิ ๆ"แม่ที่อุ้มลูกที่กำลังนอนหลับสบายไว้ในอ้อมแขน พลางลูบหัวอย่างเอ็นดู

"ปีนี้แกต้องการอะไรเป็นของขวัญคริสต์มาสล่ะ?"

"ไม่ได้บอกอะไรเลยค่ะ บอกแค่ว่า เขารักเราทั้งคู่มากเลย" แม่พูด ตามด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข

"อืม....เฮ่อ เด็กคนนี้เนี่ยนะ...." พ่อได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งยิ้ม และลูบแก้มที่ใสราวกับสำลีอย่างทะนุถนอม

"พ่อเอง....ก็อยากอยู่กับลูกให้นานกว่านี้"เขาน้ำตาซึม...แต่ก็ยังมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า

"ชั้นเข้าใจค่ะ...ว่าคำภาวนาของชั้นกับเขาจะส่งผลในสักวันนึง" เธอก้มหน้าเพื่อปกปิดสายตา แต่ก็ยังเห็นรอยยิ้มที่ยังเจืออยู่บนริมฝีปากที่ดูเหมือนข่มอะไรไว้

"ผมเองก็...ไม่ได้อยากจากเขาไป...ไม่ได้อยากให้มันเป็นอย่างนี้....ไม่ได้อยากทำให้แกต้องเป็นแบบนี้เพราะที่ผ่านมาแกก็ต้องอยู่อย่างขาดพ่อมาตลอด...แกคงทุกข์ใจมาก"

"คุณเอง..ก็ไม่ได้ทำผิดอะไรนิ่คะ เพียงแค่ว่า...คุณจากไปเร็ว ก็เท่านั้น" เธอยังคงเก็บซ่อนสายตาไว้ภายใต้ปอยผมที่ร่นลงมาปิดตาเธอเอาไว้

"พอคืนนี้จบลง ผมคงต้องไป..คุณ...จะดูแลลูกต่อได้ไหม?"

"ชั้นสัญญา...." เธอเงยหน้าขึ้นมาเผยให้เห็นน้ำตา ที่คลอจนเอ่อ โดยที่เธอยังคงยิ้มอย่างฝืนทนกับความรู้สึกซึ่งขัดโดยสิ้นเชิง

"ผมรักคุณนะ....และรักลูกของเราด้วย....ลาก่อนนะ....." พ่อค่อย ๆ จางหายไปราวกับหิมะที่ระเหิดหายในอากาศร้อน ทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่ตรงนั้น ...

"คุณ..ไม่ได้จากฉันไปไหน ...ความทรงจำของชั้น ยังมีคุณ ...เสมอ...เสมอ"เธอมองออกไปยังหน้าต่าง ซึ่งเบื้องหน้าเมื่อครู่ เขายังคงนั่งอยู่ตรงนั้น เธอก้มหน้าลงมองลูกของเธอที่กำลังหลับสบายภายในอ้อมอกของเธอ เธอลูบหัวของเขา อย่างแผ่วเบา...

"คำอธิษฐานของเรา...เป็นจริงแล้วเนาะ...ลูกแม่"น้ำตาของเธอค่อย ๆ ไหลผ่านแก้มทั้งสองอย่างที่หยุดไม่ได้ เธอร้องไห้เงียบ ๆโดยที่ไม่ทำให้ลูกของเธอได้ยิน

"ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม...ในค่ำคืนนี้...ขอบคุณ คุณซานต้าคลอสขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า...ที่ทำให้คำอธิษฐานของเราทั้งสองคนแม่ลูกนั้นเป็นจริงค่ะ"เธอค่อย ๆลุกขึ้นโดยที่ยังอุ้มลูกของเธอไว้อยู่ และพาเขาไปส่งที่เตียง แล้วลูบหัวของเขาก่อนนอน และค่อย ๆ หอมลงไปยังแก้มใส ๆ ของเขาก่อนที่แสงเทียนจะดับลง......

................................................

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่ออากาศเย็นยังไม่จางหายไปทำให้เด็กน้อยตื่นขึ้นมาด้วยความหนาวของอากาศเขามองไปรอบ ๆ ตัวที่เต็มไปด้วยของเล่นมากมายที่วางไม่ค่อยจะเป็นระเบียบเท่าไหร่นัก ทั้งบนพื้นและบนเตียงของเขาและค่อย ๆ หันไปมองถุงเท้าสีแดงที่แขวนไว้ที่หัวเตียง เด็กน้อยกระโดดลงจากที่นอนและเดินเข้าไปหาถุงเท้า เขาค่อย ๆ ล้วงลงไปในถุงเท้า เพื่อหาของขวัญ แล้วเขาก็เจออย่างที่เขาต้องการ เด็กน้อยค่อย ๆ หยิบกล่องของขวัญออกมาจากถุงเท้าสีแดง มันเป็นกล่องของขวัญสีแดงที่มัดด้วยริบบิ้นสีเขียวที่ดูเรียบง่าย เขาดึงริบบิ้นออก และแกะห่อของขวัญอย่างไม่ปราณีกระดาษตามประสาเด็ก ๆ และแงะเพื่อดูของที่อยู่ภายในนั้น ...

สิ่งที่เขาพบนั้น....มีเพียงรูปถ่ายของพ่อ แม่ และเขา...อยู่ในนั้น เป็นรูปถ่ายพ่อ ยืนอยู่ข้าง ๆ แม่ และมีตัวเขาเองนั้นยืนอยู่ตรงกลาง เขามองอย่างสงสัยแต่ก็พลางอดยิ้มไม่ได้ และเขาก็พลิกดูข้างหลังรูปเผื่อว่าจะมีอะไรเขียนไว้ แต่มันก็กลับไม่มีอะไรเลย ....

"รู้ไหม ผมอธิษฐานอะไรต่อซานต้าในปีนี้" เขาพูดกับตัวเอง

"ผมขอให้พ่อกลับมาอีกครั้ง...ในคืนนี้ นั่นแหละของขวัญวันเกิดของผม"

"และแม่เองก็เหมือนกันฮับ" ......เขายิ้มมีความสุข เมื่อได้บอกสิ่งนั้นกับตัวเอง

......................................................

ถ้อยคำแสนดี ...ถ้อยคำแห่งการอธิษฐาน...

ไม่มีวันโรยรา...ไม่มีวันเหี่ยวเฉา....

ในความทรงจำ....แม้จะได้สูญสิ้นไป

แต่ความทรงจำ....ยังคงมีชีวิตชีวา

สดใส..และเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม

เสมอ...เสมอไป.........

...และไม่มีสิ่งใด...ยิ่งใหญ่เท่า ความฝัน และจินตนาการ

แต่จินตนาการและความฝันจะเป็นไปไม่ได้....ถ้าไม่เกิดจากการกระทำ....ด้วยตนเอง

และผู้เป็นที่รักทุกคน....ที่เชื่อมกันด้วยคำว่า "มิตรภาพ".....

......................แด่พ่อ แม่ ท่านซานตาคลอส....และพระผู้เป็นเจ้า........................

Otoha [BKNX]